Cyberbaśń

Przekradasz się między manekinami, starając się nie wydawać żadnych dźwięków. Kiedy tylko czarodziej zamiera w bezruchu przed kolejnym manekinem, ty również zamierasz i starasz się wyglądać jak kolejny manekin. W końcu dochodzisz do tego manekina, który w wyciągniętej dłoni trzyma gwizdek.  Wystarczyłby jeden ruch i gwizdek byłby w Twoim ręku. Czarodziej jednak stoi nieruchomo i wpatruje się w twarz manekina kobiety w sportowym ubraniu. Postanawiasz zaryzykować i sięgasz po gwizdek. Czarodziej błyskawicznie odwraca się i patrzy prosto na Ciebie. Zbliżasz gwizdek do ust i z wrażenia gwiżdżesz trzy razy, jeden za drugim, bez przerwy. Manekiny zamieniają się w ludzi, potem znowu w manekiny, a potem znowu w ludzi – a na koniec sam czarodziej zamienia się w drewnianą kukłę. – Jesteś naszym wybawicielem!   – wołają wszyscy ożywieniu ludzie, jeden przez drugiego. – Ten zły czarodziej trzymał nas tu całe tygodnie! Dziękujemy Ci za ratunek! Wszyscy Cię ściskają i dają Ci pierście...

Stoisz nieruchomo w miejscu i obserwujesz, co się dzieje: zaraz po tym, jak mężczyzna użył gwizdka, manekiny ożyły, zamieniły się w żywych ludzi. Mężczyzna gwizdnął jeszcze raz i ludzie z powrotem zamienili się w manekiny. Zaczynasz się zastanawiać, czy to może być ten sam zły czarodziej, który zamienił dyrektora cyrku w orangutana.  On tymczasem podszedł do jednego z manekinów i zaczął na nim zapinać na guziki marynarki. Z gwizdkiem było mu nieporęcznie, więc odwrócił się za siebie i odłożył go na wyciągniętej dłoni jednego z manekinów.  Przeszywa Cię dreszcz – właśnie przyszedł Ci do głowy szalony pomysł: a gdyby tak skorzystać z chwili nieuwagi czarodzieja i zabrać gwizdek? Wtedy można by było wszystkich odczarować. Czarodziej przeszedł teraz do następnego manekina i poprawia mu wiązanie krawata, więc jest szansa na to, że Ci się uda. Czy zdążysz?  [Znajdź następny kod QR na drzwiach do biura na I piętrze]

Czerwone drzwi przeniosły Cię na peron dziwnego dworca kolejowego. Wydaje się być bardzo zatłoczony, ale nie widać tu ani jednego człowieka. Są za to same manekiny sklepowe, którą stoją w różnych miejscach na peronie i wyglądają tak, jakby próbowały wejść do pociągu stojącego na torze obok. Co dziwne, kiedy podchodzisz bliżej, okazuje się, że te manekiny mają oczy żywych ludzi, które patrzą na Ciebie…  Nagle powietrze przeszywa ostry gwizd. Spoglądasz w kierunku, skąd dochodzi dźwięk i widzisz człowieka, w długiej czarnej pelerynie i w czarnym kapeluszu z szerokim rondem. Instynkt każe Ci uciekać… ale go nie posłuchasz, prawda?  [Znajdź następny kod QR na drzwiach do biblioteki dla dzieci]

Zimny podmuch wiatru polizał Cię właśnie po twarzy… nad Tobą wznoszą się wysokie, wapienne ściany wąwozu. Do miejsca, w którym stoisz, nie dochodzi nawet jeden promień słońca, jest tu ciemno i zimno. Wiatr gwiżdże ponuro między skałami. Nagle słychać śmiech. Jakby kilka niewidzialnych osób naraz usłyszało coś śmiesznego. Tobie jednak nie jest do śmiechu. – Zobaczcie, jaki mały człowiek! Myśli, że nam ucieknie! Ha ha ha ha ha! Powiedz coś do nas mały człowieku? Powiesz jakieś slowo? Tylko jedno! Jedno maluteńkie słowo! Na końcu widać czerwone drzwi. Nawet nie myślisz, po prostu z całych sił biegniesz w ich kierunku.  [Znajdź następny kod QR na drzwiach do sali na II piętrze, w której odbywają się sesje RPG Diuna]

Najpierw trzymasz oczy mocno zamknięte, ale kiedy je powoli i ostrożnie otwierasz, widzisz przed sobą żółte jak słonecznik drzwi. Obok nich stoi mężczyzna w cylindrze. – Dziękuję ci za to, że mnie odczarowałeś, to ja byłem tym orangutanem – mówi mężczyzna. – Wcześniej byłem dyrektorem w cyrku, ale zły czarodziej zaklął mnie i wszystkich pracowników w zwierzęcej formie, a zwierzęta zamienił w ludzi. Jedni i drudzy uciekli stąd i tylko ja zostałem, dlatego że czarodziej zamknął mnie w klatce. Teraz ja pomogę tobie. Te drzwi prowadzą do Wąwozu Westchnień. Jeśli chcesz przejść przez niego żywym, nie rozmawiaj z echem. Echo rośnie w siłę w z każdym słowem, które do niego powiesz. Najlepiej w ogóle nie wydawaj żadnego dźwięku. Nawet ze strachu. Dziękujesz dyrektorowi za przestrogę i przechodzisz przez drzwi.  [Znajdź następny kod QR na drzwiach na dach Kulturoteki na II piętrze]

Znajdujesz się w środku namiotu cyrkowego. Rozglądasz się dookoła i widzisz, że na widowni nie ma nikogo.  Snop światła, który pada z góry, trafia prosto na klatkę na samym środku areny, a w niej siedzi orangutan w cylindrze na głowie. Na Twój widok ożywia się i zaczyna skakać, ale nie może się wydostać, ponieważ klatka jest zamknięta. Wygląda tak, jakby bardzo chciał Ci coś przekazać. Rozglądasz się, ale nigdzie nie widać żadnego klucza do kłódki na drzwiczkach od klatki. Jest tylko miednica z wodą na piasku, obok klatki. Orangutan pokazuje palcem na nią i na siebie. Jako że nic innego nie przychodzi Ci do głowy – polewasz orangutana wodą z miednicy.   I w tym samym momencie oślepia Cię eksplozja światła!  [Znajdź następny kod QR na  drzwiach do windy na I piętrze]